Het lijkt niemand eigenlijk te deren, de palen met verkeersborden die als puisten de grond uit puilen. Iedereen ziet ze, ze brengen allemaal een boodschap over, maar verder vallen ze eigenlijk niemand écht op. Joost Goudriaan presenteert de verkeersborden als sculptuur, ontdaan van hun gewone betekenis. Hij bekleedt ze met bladgoud, gecapitonneerd leer, voert ze uit in giethars, geeft ze palen van notenhout, en voorziet ze van gouden tie-rips, spiegelende stickers en leren restjes afzettape. Ze blijven blanco, maar stralen wel telkens op de één of andere manier een boodschap uit. Verwarrend, want de toeschouwer herkent de borden wel, maar er is geen direct verbod of gebod aan af te lezen. Normaal bekijk je de borden met een snelle blik, om zo snel mogelijk te achterhalen wat erop staat.  Door deze blik te vertragen dwingt Joost Goudriaan om de verkeersborden op een andere manier te zien. Als ze puur vanuit een esthetisch perspectief worden bekeken, worden ze dan mooi? Vallen ze dan wel op?

Locatie: Museumpark (voor Boijmans van Beuningen)

Categorieën
· Kunst in de openbare ruimte
· sculpturen
· Op straat
· Rotterdam Focus