Gyz La Rivière publiceert de fameuze Eksit krant nog één keer speciaal tijdens Wereld van de Witte de With. Voor deze krant interviewde hij de oude garde van de Eksit en de Eksit krant uit de jaren '70 en '80, maar ook jonge Rotterdammers die hun ideeën hebben over de krant en Rotterdam. Dit stuk is van Jan Oudenaarden en wordt als speciale voorpublicatie van de Eksit krant, die op het festival uitkomt, gepubliceerd. Geïnteresseerd in de rest van de verhalen? Dan mag je de Eksit Krant zeker niet laten liggen! Op het festival is deze te koop voor €2,-. Kijk hier en hier voor meer informatie over de krant en Gyz!

De mensen vragen mij wel eens, ze zeggen dan, jij weet nogal veel, weet jij nou eigenlijk waarom de Eksit is gesloopt? Nou, zeg ik dan, we leven wel in Rotterdam natuurlijk. Wat dat betreft had koningin Wilhelmina in 1948 in plaats van Sterker door strijd beter het motto Je ken niet alles bewaren aan de stad kunnen toewijzen. Daar ben je als Rotterdammer als het ware mee opgegroeid.

   De Eksit zat in een oud schoolgebouw, dus dat was op zich al verdacht. We waren een nieuwe stad aan het bouwen en dan staat daar zo’n oud schoolgebouw. Het Schielandshuis is per slot van rekening ook op het nippertje gered, want dat is echt een oud gebouw en stond daar als een vlag op een modderschuit. En wat te denken van de Oude Binnenweg. Dat was helemaal kantje boord; ik krijg het er nog warm van als ik er aan terugdenk.

   Dan had je nog Ruimte, de opvolger van de AJC, dat zat ook in een oud schoolgebouw, in de Gaffeldwarsstraat. Toen zijn die twee, de Eksit en de Ruimte, meen ik samengegaan, maar hang me er niet aan op, en toen verkast naar de Arena, een oude bioscoop aan de West-Kruiskade. Maar beter een oude bioscoop dan een oude school, zeg ik altijd maar en ik ben niet de enige. Onder de nieuwe naam Arena zouden de oude tijden doorgaan.

   Helaas stapte de oude hap van Eksit op datzelfde moment ook op, en in plaats van een stelletje streetwijze gasten, die wisten waar Abraham de mosterd haalde (en nog wel wat anders ook) nam een nieuwe lading van de Sosjale Akademie de boel over, waarna de klad er inkwam en Fons Burger voor een appel en ei de Nighttown begon. Maar Nighttown werd Watt (Wat?) en Watt werd niks en Eksit keerde als Exit terug in de oude Twijfelaar in de Mauritsstraat. Rotterdam, een stad in beweging, zeggen ze wel. Panta rhei, om het eens op z’n Grieks te zeggen.

   En dan vragen de mensen mij ook wel eens, want ik weet immers zo veel (maar niet heus): Als dat oude schoolgebouw van de Eksit dan wegmoest, waarom mocht dat oude gymnastieklokaal van de Bonheur naast de Eksit dan wel blijven staan. Weet jij het, weet ik het, maar waarschijnlijk was het geld toen op, of er moest ergens anders nog dringender worden gesloopt, of, en dat kan ook, voor de Bonheur was niet zo gauw, een twee drie, een oude bioscoop voorhanden. Kan allemaal.

   Het is ook allemaal niet zo belangrijk. Het was wel belangrijk dat de Eksit Krant ook na de verhuizing naar de West-Kruiskade gewoon maandelijks zou blijven uitkomen, zij het onder een andere naam. Arena Krant? Mooi niet, het was over en uit. En nu is er ineens weer een Eksit Krant. Onkruid vergaat niet.

   Ik heb ook nog een gedicht geschreven voor de nieuwe Eksit Krant, want zo’n kans krijg je maar één keer:

 Engelse Les 
Je schrijft street,
je zegt striet
en je bedoelt straat.

Categorie
· Essay